كه در آن نماز نگذارند ، چون آن باشد نماز مگذار ، و اما چون دم استحاضه باشد وضو كن و نماز كن ، كه آن رگى است كه روان مىشود ، و نماز منافى آن نيست ابن عباس گفت - آن رگ در ادنى الرحم است نه در قعر رحم ، و حكم مستحاضه آنست كه خويشتن را بشويد و استوار به بندد ، و هر نماز فريضه را بعد از دخول وقت وضو كند ، و بعد از وضو البته در نماز تأخير نكند . چون اين حدود بجاى آرد اگر چه قطرات خون از وى ميرود نماز وى درست بود ، و كسى را كه ادرار البول باشد يا سلس المذى بود ، حكم وى همين باشد . اما احكام حيض آنست كه - بر زن حرام بود در حال حيض خواندن قرآن ، كه مصطفى صلّى اللَّه عليه و آله و سلم گفت : - لا يقرأ الجنب و لا الحائض شيئا من القرآن » و حرام است بر وى پاسيدن قرآن لقوله تعالى لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ ، و حرام است بر وى در مسجد درنگ كردن لقوله صلّى اللَّه عليه و آله و سلم « لا يحل المسجد لجنب و لا لحائض » ، و حرام است بر وى طواف كردن كه مصطفى عايشه را گفت - « اصنعى ما يصنع الحاج غير ان لا تطوفى » يعنى فى حال الحيض ، و حرامست بر وى نماز كردن و روزه داشتن ، اما روزه را قضا بايد كردن و نماز نه ، كه زنى از عايشه پرسيد - ما بال الحائض تقضى الصوم و لا تقضى - الصلاة ؟ فقالت لها - أحرورية انت قالت لست بحرورية ، و لكنّى اسأل . فقالت كان يصيبنا ذلك على عهد رسول اللَّه فتؤمر بقضاء الصوم و لا نؤمر بقضاء الصلاة . و حرامست بر مرد رسيدن بحائض و مباشرت با وى كه مصطفى گفت : - « من وطىء امرأته و هى حائض فقضى بينهما ولد فاصابه جذام ، فلا يلومنّ الّا نفسه ، و من احتجم يوم السبت و الاربعاء فاصابه وضح فلا يلومنّ الا نفسه . » پس اگر مباشرت كند در حال حيض حدّى واجب نشود ، اما كفّارت بر وى لازم آيد ، اگر در ابتداء حيض باشد يك دينار به صدقه دهد ، و اگر در آخر بود نيم دينار ، چنانك در خبرست : و اين قول قديم شافعى است . اما بقول جديد بر وى هيچ چيز لازم نيايد از كفارت ، اما بزه كار شود ، همچنانك مباشرت بموضع مكروه نه به محل حرث كه حرام است و موجب كفارت نيست ، اينجا همچنانست . و زن حائض را روا باشد كه ذكر خدا كند ، و حيض ايشان را كفّارت گناهان است